Reisverslagen

Huiswaarts

Nu m'n reis er bijna op zit is de verleiding groot om te bespiegelen. Wat heb ik meegemaakt? Wat zal me bij blijven? Het is een ijdele verleiding. Je houdt jezelf voor dat je avonturier geweest bent, dat jouw verhaal net zo groots is als het landschap waardoor je gereisd hebt. En hoewel dat niets is om je voor te schamen heb ik toch een zekere gêne als het gaat om zulke reflecties.

San Pedro de Atacama

Zes regendagen per jaar. Dat is het aantal dat San Pedro schijnt te hebben. En daarvan heb ik er al 4 meegemaakt. Waar een beetje sneeuwval en een witte kerst voor menig rechtse politicus onomstotelijk bewijs is dat klimaatverandering verzonnen wordt door vegetariërs en ander niet-autorijdend gespuis, is voor mij de vele regen hier een teken in een rij van velen. Het weer zoals wij dat gewend zijn verandert. Of het nu ligt aan El Niño of La Niña. Of het in een groter verband gezien kan worden of slechts toeval is.

Atacama

Ik ben gisteren aangekomen in San Pedro de Atacama. Als de naam Atacama je niets zegt: het is de droogste woestijn ter wereld. En wat wil het toeval? Jawel: regen! Ik heb de 18 uur durende busrit vanuit mijn vorige bestemming, La Serena, gemaakt om hier naar de sterren te kunnen kijken. Ook wilde ik hier het hoogste geiserveld ter wereld, El Tatio, zien.

La Serena

Gisterenochtend liep ik nog met m'n blote voeten in de grote oceaan. Nu sta ik op 2,5 km hoogte in de Atacamawoestijn. Het contrast is groot. Ergens in Valparaíso heb ik de keuze gemaakt om de gok te wagen en door te reizen naar noord Chili. Het is enorm ver weg maar het moet de moeite waard zijn. Nadeel is wel dat Mendoza uit m'n reisschema geschrapt wordt. Om de reis van Valparaíso naar Atacama niet in 1 ruk te maken heb ik een tussenstop in La Serena gepland.